Toshkent shahridagi Puchon universitetida bu kun odatdagidek jadval va ilk mashg‘ulotlardan emas, balki gullar, tabassumlar va kirish qismidagi samimiy uchrashuvlardan boshlandi. Talabalar ustozlarini kutib olishdi, ularga minnatdorlik so‘zlarini aytishdi, yillar davomida yodda qolgan maslahatlarni eslashdi va shunchaki yaxshi kayfiyat ulashishdi.
Bu qisqa, samimiy va rasmiy nutqlarsiz kechgan jonli suhbat bo‘ldi. Talabalar ustozlar ularga nafaqat fanlarni, balki mustaqil fikrlashni, savol berishdan qo‘rqmaslikni, xatodan keyin yana urinib ko‘rishni va eng muhimi — o‘ziga ishonishni o‘rgatishini aytishdi.
So‘ng ustozlarning so‘zlari yangradi. Har kuni yangi savollar va g‘oyalar bilan hayratga soladigan talabalar haqida. Yonida doimo yangi avlod bo‘lgan bu kasbda insonning o‘zi ham o‘zgarib borishi haqida. Va vaqt o‘tishi bilan ko‘pchilik uchun oddiy ish emas, hayot yo‘lining bir qismiga aylangan tanlov haqida.
Toshkent shahridagi Puchon universitetida bu yo‘l universitet auditoriyasi bilan cheklanib qolmasligi ayniqsa ramziy. Bu — yaxlit ta’lim xabi. Universitet, litsey va Maktabgacha va boshlang‘ich ta’lim markazi — turli yoshdagi bolalar uchun ta’lim va rivojlanish makonlari. Bu yerda bolalar bilan turli bosqichlarda ishlanadi: ularning ta’limdagi ilk qadamlaridan boshlab, yangi bilimlarni kashf etishlari va o‘z yo‘lini topishlarigacha hamroh bo‘linadi.
Bu kuni e’tibor va minnatdorlik barchaga qaratildi. Har kuni bolalarga o‘z kuchi va mehrini bag‘ishlayotgan professor-o‘qituvchilar, pedagoglar, tarbiyachilar, ustozlar va ta’lim yo‘nalishlarida faoliyat yuritayotgan xodimlarga gullar, minnatdorlik so‘zlari va sovg‘alar topshirildi.
Ehtimol, bayramning eng muhim ma’nosi ham shunda edi. Katta ta’lim yo‘li juda oddiy narsadan — bir paytlar mavzuni tushuntirgan, qo‘llab-quvvatlagan, savolga javob bergan, xatodan qo‘rqmaslikka yordam bergan yoki shunchaki bolaga ishongan insondan boshlanadi.
Bu kun Toshkent shahridagi Puchon universiteti rektori Agrippina Vasilyevna Shin xonimga ham alohida iliq tilaklar bildirildi. Talabalar sevimli rektorlariga nafaqat intervyularda aytilgan so‘zlarni, balki samimiy, shaxsiy va ezgu tilaklarga boy yozma maktublarni ham tayyorladilar.
Ularni shunchaki topshirish emas, asrab qo‘yish istagi bor edi.
Yillar o‘tib, ushbu satrlarni yana bir bor o‘qib, o‘sha tongni — kirish qismidagi gullar, tabassumlar, tanish chehralar va «rahmat» deyish har qanday rasmiy so‘zlardan muhimroq bo‘lgan o‘sha lahzani yana bir bor eslash uchun…
Chunki ta’lim — bu faqat avloddan avlodga o‘tadigan bilimlar emas. Bu — biz xotiramizda saqlab qoladigan insonlardir.